Ooit
… loop ik de 100 km van de Bornemse dodentocht op mijn blote voeten uit!
…ga ik op mijn blote voeten lesgeven!
…zal de wereld inzien dat mensen op blote voeten niet noodzakelijk weirdo’s zijn.
Maar tot dan…zal ik alles nog veelal met schoenen aan moeten doen. .
Blote voeten in Amerika!
Een tijd geleden ben ik naar Amerika geweest voor ongeveer een kleine maand. Daar heel veel op mijn blote voeten gelopen, omdat het daar nu eenmaal de perfecte plaats voor is! Een hele warme temperatuur en meestal een zachte ondergrond, wat wil een mens nog meer?
Inderdaad, helemaal niks. Van mijn blote voeten in Amerika natuurlijk ook een fotoreportageke van gemaakt, die binnenkort op Flickr te bewonderen zal zijn.
In Califonië keek er niemand raar op. Waarschijnlijk zijn ze daar raardere dingen gewoon dan een buitenlander op blote voeten.
In Gent krijg ik altijd wel iets te horen. Meestal vriendelijk, dat wel! Soms zo vriendelijk dat ik jullie nog een verhaaltje moet vertellen. Ik zat een keer op mijn blote voeten ergens aan een bushalte. Het was al avond, en ik zat wat ineengedoken op de grond. Ineens komt er een groepje toeristen voorbij die me wat geld toewerpen omdat ik blijkbaar -zo dachten ze- zo arm was dat ik geen schoenen kon kopen 
Neen, dat is niet waa. Ik heb 1 keer een waarschuwing gekregen van een politieagente dat ik dringend mijn schoenen moest aandoen. Dat was in The Venetian in Las Vegas. Best wel jammer dat je daar niet op je blote voeten mocht lopen, want de grond was daar zo zácht en zó lekker fris, een hele verademing als je vanop de harde Strip naar binnen liep!
Ook in andere Casino’s waren ze er niet zo happig op, maar daar heb ik maar snel altijd mijn schoenen aangedaan vooraleer ze me iets konden zeggen daarover.
de leukste plek die ik tot nu toe ontdekt heb om op blote voeten rond te lopen, is de Grand canyon. Siska en ik hebben die ‘bedwongen’ op onze blote voeten! We stonden aan de rand van de Canyon, en zagen een 30 meter lager een 20-meter-uitstekende klif. Het leek ons geweldig om vanaf daar wat fotookes te nemen. Wij dus op onze blote voeten naar beneden!
Dat ging natuurlijk niet zo vlot, want dat zijn allemaal steentjes. Plus reken daarbij onze totale onkunde in het afdalen van steile rotswanden én een grote spiegelreflex rond de nek. verre van ideale omstandigheden.
Een vriendelijke Amerikaan heeft ons dan naar beneden geholpen. En eens we beneden waren, was het geweldig! Wat een uitzicht, wat een prachtig beeld hadden we daar! Onze voeten deden er op slag minder pijn van!
De foto die je hieronder ziet, is getrokken bij de welbekende Golden Gate in San Fran. Alweer op blote voeten!
Veere
Zaterdag, 07/07/2007. Dit was de dag dat mijn nichtje Marieke in het huwelijk zou treden met Theo.
Mijn ouders waren als ceremoniemeesters ingeschakeld en waren dus al vroeg in de ochtend weggereden. Het was dus mijn taak om mijn zus en mezelf op tijd (en volledig!) in Veere te krijgen.
Tot na de Westerscheldetunnel ging alles goed. Mijn papa had me duidelijk ingeprent dat we na de tunnel de eerste afslag óver het viaduct van de snelweg afmoesten naar rechts. Mijn mama had duidelijk tegen mijn zus gezegd dat we na de tunnel de eerste afslag naar Bergen-op-Zoom en Goes moesten hebben.
De tunnel uit, richting viaduct van de A58. Vóór het viaduct een pijl Bergen-Op-Zoom en Goes. Mijn zus die roept dat ik hieraf moet. Ik die uit pure reflex gewoon afsla. De verkeerde kant op. Na een tijdje hebben we door dat we verkeerd zijn en keer ik terug. Het is nu al 13u45, nog 15 km te gaan en om 14h moeten we op het stadhuis in Veere zijn. Eindelijk komt Middelburg in de buurt! Nog een 7-tal kilometer, op de klok staat 14h51. Het centrum van Middelburg zit vast, voor ons rijdt een busje dat ons te traag gaat. Maar Veere komt langzaamaan in zicht. Ik besluit- tegen de wens van mijn zus in- om naar een gratis parking te rijden die ietwat verder ligt van het stadhuis in plaats van naar een betaalde vlakbij het stadhuis. Reden? We wisten geen van beiden waar het stadhuis was en hoe we daar met de auto moesten raken.
Om 13h58 komen we aan de parking. (ik geef wel toe dat ik onverantwoord hard heb gereden, ik hoop dat we niet geflitst zijn!)
We stappen uit. Mijn sneakers gaan van mijn voeten, sokken gaan uit. De slippers gaan in mijn hand.
En blootvoetsgewijs begin ik door de Veere te lopen, achterna gezeten door mijn Zus In Boots. We vliegen doorheen de straten, en mensen bekijken (vooral mij) nogal raar. Een duo waarvan de een in jeans en op blote voeten loopt, en de ander in jurk en hoge laarsjes, trekt nogal bekijks blijkbaar!
Op elke hoek riep ik naar iemand hoe we nu moesten lopen. Sommigen dachten blijkbaar dat we meededen aan een of ander tv-programma
Uiteindelijk kwamen we om 14h05 toe bij het Stadhuis van Veere. Ik ben daar op blote voeten binnengestormd, gevraagd aan de balie waar we moesten zijn en blootsvoets de koude stenen trappen opgerend. Uitgeput en moe kwamen we dan om 14h06 toe in de zaal waar ze getrouwd werden. Ik nog steeds op blote voeten, met de slippers in de hand. Mijn ouders die kwaad keken omdat we ten eerste al te laat waren en ik ten tweede geen schoenen aanhad.
Snel mijn slippers op de grond gegooid, erin geschoten en gaan zitten.
Het was een hele belevenis om baarvoets door Veere te lopen. De stenen voelden lekker zacht aan, nergens op straat een hard steentje, een onzachte kant. Ik heb me tijdens de renpartij niet zeer gedaan. De stenen in het stadhuis brachten verlichting aan mijn voeten, deden ze afkoelen. En de houten planken in de trouwzaal waren gewoon een streling voor mijn voeten. Lekker zacht, ietwat opgewarmd door de meute mensen die er vooraf opgestaan had..de perfecte vloer.
Kortom, Veere is een stad voor liefhebbers van de Bare-footing!
Ontmoetingen
Daarnet, toen ik op mijn blote voeten van het Zuid richting mijn kot liep, weer een staaltje van buurtvriendelijkheid meegemaakt. Ik passeerde, verdiept in mijn Ave Verum Corpus-boekje café Maritiem. Een groepje luidruchtige mensen stond buiten, en ik had eerlijk gezegd al wat schrik om daar voorbij te lopen. Ik had nu eenmaal geen zin in commentaartjes van dronken mannen. En aangezien er geen andere weg richting kot was, moest ik daar wel voorbij.
Maar goed. Ik liep daar dus voorbij, toen de eerste man, een dronken West-Vlaming vroeg of ik niet even bleef staan. Ik bleef even staan, maar was niet van plan ook maar een degelijke conversatie te voeren.
toen begonnen de andere mannen (allemaal 40+ers) tegen me te praten. Ze drongen erop aan dat ik iets zou drinken van hen, wat ik dan ook deed. Ze trakteerden me op een pintje, en even later kwamen ze ook nog af met iets om te eten. En maar praten, en vragen stellen, en samen lachen…het was gezellig…op straat staan, om half 1 in de ochtend, met een bende volwassen mensen die ik niet ken.
Het was fijn, een gevoel van ‘jej, de wereld is dan toch nog niet zó hard om zeep!’
En vrolijk huppelde ik daarna naar huis. Om jullie dit fijn stukje gebeurtenis mede te delen.
Werchter
het begon allemaal heel leuk. In de vroege ochtend vertrekken naar Werchter, aankomen op de camping en ons tentje opzetten in de schaduw van de bomen. Geweldig, toch?
Wachten op een paar laatkomers tot ook zij hun tent opgezet hadden. Zalig met je blote voeten genieten van het frisse gras onder je tenen, de paar sprietjes die door je teenkieren komen piepen om zich direct daarna weer te verstoppen.
Ik was blij, uitgelaten! Het was Werchter!
En ik huppelde rond, zonder jullie enige bescherming te bieden. Ik huppelde rond op een wei vol tenten, op mijn blote voeten. En het lot was mij niet genadig. Ik stapte met mijn rechterblotevoet in een tentharing. En het deed pijn. Het bloedde een beetje, maar het deed best veel pijn voor de kleine wonde die het eruit zag te zijn.
Ik vertikte het om naar de EHBO te gaan met zo een belachtelijk kleine wonde, die hadden heus wel betere dingen te doen. Dus ik goot wat water over je heen, nam een deel van je vrijheid af met een plakker en stak je voor de rest van de Werchterdagen in teenslippers. Natuurlijk loste de plakker maar al te gauw en kwam er massa’s vuil en modder en stof in. En het bleef pijn doen. Hoe langer hoe meer. Na 4 dagen pijn dan toch eindelijk met mijn voet naar de EHBO-stand gegaan. Daar meteen op een stoel gezet, onder mijn voeten gekregen (haha, woordspeling) dat ik niet vroeger was gekomen en toen kwam het verdict. Ik had zowaar mijn voet gekneusd. Geen idee hoe ik dat voor elkaar gekregen had, want het leek me straf dat het met die tentharing te maken had.
Soit, ze pakten mijn rechtervoet lekker dik in met een verband en stuurden me weer de wei op met de belofte dat ik de dag erna naar mijn huisdokter zou gaan.
En dat heb ik dus niet gedaan. het lijkt maar een kleine stomme wonde op mijn voet die me nu wel even van de blotevoeterij ontneemt, maar in hemelsnaam, er zijn ergere dingen om naar de dokter te gaan. Dus ik vertik het. Want ik haat dokters. Vooral als het op mijn voeten aankomt. Dan heb ik al genoeg dokters gezien.
En dus spijt het me, beste rechtervoet. Ik wou je geen pijn doen .
*dramaqueen*
Regen
vandaag, de eerste keer sinds een paar lange, warme en héte zomerse lentedagen, heeft het geregend!
En het was zalig! Toen het begon te regenen, zijn we in het Muinkpark gaan frisbeëen. Samen naar de bliksem kijken. Horen hoe de donder donderde. IJskoude rillingen op je rug voelen, als een flitsende en snelle bergrivier die naar beneden raast. (Met dank aan Davy voor deze zin.)
Op blote voeten door het natte gras rennen, voelen hoe de natte grassprietjes door je tenen heen glippen. De regen op je gezicht voelen.
Het was zalig.
Daarna bijna het hele eind naar mijn kot op mijn blote voeten gelopen. Het was zalig! De grond was nat van de regen die nog steeds aan het vallen was, maar het water was warm. De stenen, die al dagenlang in de hitte van de zon opgewarmd waren, gaven nu hun warmte af aan de stenen. Een immens leuk gevoel.
Ik heb mijn ervaringen ook overgebracht op Davy. And he kinda liked it, I guess. Blote voeten zijn leuk. Vooral als het net geregend heeft na warme tijden. Niks zo leuk als je voeten de verfrissing te gunnen.
(én een voordeel is ook dat het water je voeten meteen een natuurlijke douche geeft. Geloof me, het was nodig. Binnenkort zal ik hier eens een fotootje posten van mijn voeten na een dagje blootloperij, ze zijn niet om aan te zien..)
Het enige dat me nu nog stoort, is de immens grote blein op de onderkant van mijn voetzool. En hij doet pijn.
Mededeling II.
Ik loop niet op mijn blote voeten omdat ik het stoer vind. Laat dat even duidelijk zijn. Want stoer ben ik totaal niet.
Wel loop ik op mijn blote voeten omdat het een leuk, vrijer gevoel is. Omdat ik het zalig vind de grond onder mij te kunnen voelen.
Dus als ik op steentjes loop die snijden in mijn voeten, als ik door een hoop modder moet ploeteren, als ik weet dat de grond waar ik zo dadelijk op zal lopen niet aangenaam is om op te lopen, dan doe ik mijn schoenen aan ja. Liever met schoenen, dan pijnlijke voeten.
Dus alsjeblief, geloof me als ik zeg dat ik het niet doe uit stoerte. Dat ik het niet doe om op te vallen. Ik doe het omdat ik het wil. Punt.
Blote voeten, deel VII.
Beste blotevoetenbloglezers, het is alweer een hele tijd geleden, ik weet het.
En ik moet me allereerst al verontschuldigen naar mijn voeten toe. Het spijt me dat ik julle de laatste tijd niet goed onderhouden heb. Ik beloof jullie plechtig dat ik jullie vanaf nu beter ga verzorgen, echt waar!
Het leven op blote voeten is leuk. Je leert heel wat nieuwe mensen kennen, je voelt je vrij in het leven en je wordt er gehard van. Het is super.
Op deze manier leren mijn voeten ook de wereld kennen. Zo neem ik ze mee op de bus, op de trein. naar het park en naar de cinema. Op café en naar de winkel. Overal vergezellen ze mij, mijn blote voeten.
God, wat houd ik van mijn blote voeten. Ze maken mijn leven weer een pak beter, ze maken mijn leven weer de moeite waard om voor te leven.
Wat zou ik toch zijn zonder hen? Niks, nadda, rien, noppes. Inderdaad. IK zou niemand zijn.
Dankjewel blote voeten, om er steeds te zijn voor mij.
De Blijde Boodschap!
Na het intrieste overlijden van Mvr Reef, kan ik u nu in volle vreugde het goede nieuws meedelen!
Iemand zei ooit dat de ene zijn dood de ander zijn brood zou zijn. En ook hier is dit weer het gevoel. Na de gebruikelijke rouwperiode kan ik u nu melden dat ik nu weer de trotse eigenares ben van niet één nieuw paar, maar wel degelijk twéé nieuwe paren van de beste sandalen!
Mag ik u dan ook voorstellen aan de familie Jack Wolfskin, beiden wit en rood van aard, en aan de familie Converse, olijfkleurig en beige-geaard. Beide families zijn heel gezond en stellen het goed.
RIP
How fragile we are…
Met droefheid meld ik u het trieste overlijden van
Mvr. Reef Rechts
Echtgenote van Mvr. Reef Links
Geboren te Frankrijk 2000
overleden te Gent 2006
Mogelijkheid tot het brengen van een laatste groet
op mijn kot te Gent.
Adresgegevens zijn verkrijgbaar via mail.
Als de zon scheen,
Droeg je me doorheen het land.
In woelige wateren
behoedde je me voor scherpe steentjes.
Je leidde me steeds de goede weg
en als ik toch verdwaalde
bracht jij me altijd weer terug.
Zonder jou voel ik mij naakt,
kwetsbaar.
zonder jou loop ik niet meer zoals voorheen.
LIefste sandaal van me,
het ga je goed daar, in de schoenenhemel…
