Versiersels.
‘Kijk mama, ik heb een rokje gekocht!’
Zo kwam ik vandaag vrolijk thuis.
‘ Aandoen, en laten zien!’ Zeiden ze hier direct.
Daar stond ik. Met mijn mond vol tanden. Ik raapte al mijn moed samen en dacht even niet na.
‘ Dan moet ik jullie eerst iets anders laten zien, denk ik..’
waarop ik mijn broekspijp omhoog rolde en mijn tattoe liet zien.
Ik had schrik voor de reactie van mijn mama. Maar ze vindt hem geweldig mooi, zei ze. En dat zou ze niet zeggen mocht het niet zo zijn.
Dus, beste voetjes hier beneden, vanaf nu kunnen jullie ook thuis ongestoord bloot rondlopen!
Voet-citaten, I
Wist je dat je stevig in je schoenen moet staan om op blote voeten rond te lopen in de Stad?
Blote voeten, deel VI.
Ik kan het hier eigenlijk al beter 'Kerkavonturen' gaan noemen of zo..
Liep ik daarnet blootsvoets door de Forelstraat, richting Turkse winkel. Eerst wederom passeren langs de proton-automaat achter de Sint-Antoniuskerk (ja, nog steeds die kerk waarin de mensen zonder papieren verblijven.)
Braafjes goededag knikken tegen de mensen die buiten aan de kerk staan en richting protonmachine lopen. Ineens krijg ik te horen 'he, bjoetifoel woemen, weet e minoet!'
Ik wil doorlopen, want bjoetifoel ben ik op die moment écht niet. Slecht geslapen deze nacht, haren ongewassen, een broek met kreukels in en zwarte strepen op mijn arm van het nodeloos proberen maken van mijn printer. Bjoetifoel, durven ze dan nog zeggen.
Maar goed. Hij neemt me bij de arm. 'ello! Whads jour neem?' Ik zeg een andere naam en wil doorlopen.
'How aur joe?' zegt de man in kwestie. (even om het beeld te schetsen, het een neger/zwarte/gekleurde/..of hoe je het tegenwoordig ook moet zeggen zonder rascistisch over te komen met vlechtjes in zijn haar en gouden kettingen.)
goed, om het hele verhaal hier niet te hoeven neerschrijven, het kwam er op neer dat hij sinds 4 dagen in België was, dat hij daarvoor in Germany woonde en nu logeerde bij een vriend. (Toen ik vroeg of hij ook in de kerk verbleef, ontkende hij dat met klem. Toch had ik hem al ettelijke keren daarvoor de kerk in en uit zien lopen en bracht hij daar veel tijd door. Maar goed.)
Hij zei dat je 'nature niet mocht cheaten'. Dat wij tweetjes geboren waren om vrienden te worden van elkaar en of hij mijn gsm-nummer mocht hebben.
Oh, speelde ik met geveinsde verbazing. Dát is nou heel jammer, maar ik heb dat niet! Hij wou me niet geloven, en heb hem dan uiteindelijk een emailadres aangepraat. (natuurlijk niet het mijne, zo ben ik niet.)
En pas op, het was een fijne, vriendelijke man, daar niet van. Meteen stonden er een stuk of 5 andere mannen rond me heen.
"waar heb jij zo knap meis gevonde?" en dergelijke uitspraken werden in het rond gestrooid. Jaja, knap. Slijmers.
Maar goed. Wederom een verhaal over blote voeten, mensen zonder papieren en de kerk. Er zullen er ongetwijfeld nog volgen, daar ik heb vernomen dat ze hier nog actie voeren tot 20 mei.
Blote voeten, deel V.
Toen ik gisterenavond mijn Protonkaart ging opladen achter de Sint-Antoniuskerk (jaja, inderdaad, die kerk met de vele mensen zonder papieren erin. Volg het nieuws en je kan volgen.)
Ik liep (wederom) op mijn blote voeten en wiebelde met mijn kont. (zoals we allemaal wel eens pogen te doen)
Ik kom voorbij de kerk en ineens hoor ik daar 'He, jij daar! Ken je me nog?' ik draai mijn hoofd en zie daar mijn vriendje staan van hier een paar posts onder. 'Ik weet wel je naam niet meer,' zegt hij. Waarna ik mij nog een keertje deftig voorstel. 'Hoe kan ik dat nu vergeten, zo'n mooie naam!' Roept hij uit. Jaja, slijmerd 
]
maar goed. Wederom een vriendelijk praatje gedaan, de petitie getekend voor de mensen die in de kerk verblijven en verder gewandeld. Hij riep me nog na: 'Tot een volgende keer!'
Tot zover mijn boeiende post.
Blote voeten, deel IV.
Gisterenavond mochten de voeten er weer even uit. Ze hadden al een hele dag opgesloten gezeten in mijn veel te warme sneakers. Toen mijn schoen uitging (en bijhorende kous) kreeg ik onmiddelijk commentaar: Wat doet dat henna-ding daar op je enkel?
Mijn voeten steigerden di-rect! Henna-ding? Da’s verdorie een echte, zei ik! De persoon in kwestie wou het niet geloven. En is toen maar een discussie over het communisme aangegaan. (waar hij me toch niet in kon verslaan, ha!)
Blote voeten, deel III.
Deze middag lag ik in het park met An. Ik op blote voeten, zoals ik wel meer doe tegenwoordig. Het was er niet echt het geschikte weer voor en het gras was nog een beetje nat, maar het was een fijn gevoel.
En ik weet niet hoe het komt, maar blijkbaar vinden honden blote voeten interessant. Op een bepaald moment komt er een klein bruin ‘ding’ op 4 poten af en begint beetje te snuffelen aan mijn voeten. Dan komt het baasje langs (het baasje van de hond, niet van de voeten, welteverstaan) om iets te vertellen.
Ze vertelde dat ze een aantal dagen geleden ook met haar hondje door het park aan het wandelen was geweest, en dat er een student was die aan het slapen was. En wonder boven wonder, die student had blote voeten. De hond was er kwistig op afgehuppeld en was aan de voeten van de student beginnen te likken. Hij was op slag wakker. (laat het een les zijn, bescherm altijd je blote voeten als je aan het slapen bent, de vijand zou die zwakke plek wel eens kunnen misbruiken!)
Toen kwam er een kleine uk voorbij. Ik was al helemaal weg van al de schattige kindjes in het kleine speeltuintje. Het kleine ukje liep, samen met de mama, naar de piepkleine eendenplas. Het ukje passeerde voorbij mijn voeten, waarvan ik de tenen voor de gelegenheid even liet wiebelen, en hij keek er gebiologeerd naar. Toen mijn voeten dan ook nog op en neer gingen, was het helemaal fijn en lachte het kleine ukkie schattig.
Toch heeft het niet lang mogen zijn vandaag. Omdat onze tocht ons over het Sint-Pietersplein zou brengen, was het noodzakelijk dat ik mijn schoenen zou aandoen. Ik heb mijn blote voeten dan ook vaarwel gezegd en met veel liefde in mijn ’sjieke’ schoenen gestopt, waar ze tot op dit moment nog steeds in zitten.
Ik mis jullie, blote voeten.
Blote voeten, deel II.
vandaag, iets na de middag.
Blotevoetengewijs stap ik van de bus. Ik loop richting water, en wil net afslaan om naar mijn kot te gaan. Plots hoor ik iemand in behaard Nederlands zeggen ‘Da’s wel niet zo goed voor je voeten’.
Ik kijk op (want als ik op blote voeten loop, kijk ik nogal veel naar beneden. Je zal maar eens in een hondedrol trappen of zo.) en zie een jongen naast me lopen. We raken aan de praat en het is zowaar fijn. We praten over kinderen, over hoofdanimator zijn, over (uiteraard!) mijn blote voeten en over wat we zoal doen. Hij vraagt me mijn naam, geeft me een hand en draait zijn straat in.
Het was een fijne ontmoeting die ik niet zou hebben gehad mocht ik niet blootvoets zijn geweest.
Sinds ik op blote voeten door Gent rondhuppel, merk ik dat meer mensen me spontaan aanspreken.
En dat is leuk! Lang leve de Blote Voeten!
Blote voeten, deel I.
Hoe het begon.
We schrijven het jaar 2006. De lente is pas écht begonnen, en ik liep op straat. Mijn gsm had even van tevoren een piep gegeven, of ik zin had om een ijsje te gaan eten.
Tegen ijsjes zeg ik nooit neen, natuurlijk. Wie eet er nu niet graag een ijsje? Inderdaad, zo goed als niemand.
Ik kwam net iets te laat toe op het afgesproken punt, maar dat was niet zo erg. Wat érger was, is dat mijn sandalen het na een 5-tal minuten al begaven. Geen schoeisel meer voor mij die dag!
De sandalen werden uitgedaan en in de hand genomen, en ik liep vrolijk op mijn blote voeten verder.
Ik had dit al eerder gedaan, op blote voeten door de stad wandelen. Maar pas op díe dag is mijn beslissing gevallen. Bij mooi weer, loop ik op blote voeten!
Niks zo fijn als teentjes die vrolijk en vrij in de zomerse lentelucht kunnen wiebelen. Niks zo fijn als het gevoel van die warme stenen aan je voetzolen.
De rare blikken die je krijgt als je blootsvoets de bus of tram opspringt, neem je er dan maar weer bij.
Ik raad het iedereen aan. Het verandert je leven. Het doet je goed voelen. Je voelt je weer mens.
